Interviews van André Groote

André Groote gaf in 2000 een interview bij een plaatselijke omroep.

Wij hebben ernaar geluisterd en vonden het zo interessant dat we hem toestemming hebben gevraagd het interview hier te publiceren. We hopen dat jullie er van genieten en dat het jullie aanzet tot reacties.

Het Interview gaat o.a. over Jules Verne en David Oistrach, aura, geest en het paradijs, karma en reïncarnatie.

Er zijn van die spreuken hè, bijvoorbeeld is er een spreuk: "van het concert des levens krijgt niemand een program” Maar is dat zo? Is het zo dat mensen over leven iets weten of niets weten. 

André:

Ik denk dat iedereen weet waar je vandaan komt en waar je heen gaat. Alleen, een mens heeft een veiligheidspal ingebouwd dat je niet alles weet. En dat is maar goed ook. Stel je voor dat ik precies al weet als ik een jaar of 4 ben wanneer mijn moeder de pijp uitgaat, of mijn vader!
Helaas was het bij mij zo dat ik het 10 jaar van tevoren zag, zowel van mijn moeder als van mijn vader. Dat is helemaal niet leuk. Maar dat hoort wel bij het paranormale.
Het paranormale ontwikkel je namelijk sterker als je als kind vrij geïsoleerd bent. Dus dat je je fantasie gaat gebruiken om het leven nog een béétje leuk te maken. En dan ontdek je dat het echt héél leuk is om geïsoleerd te zijn. Dan wil je dat ook en blijf je dat. Dan blijf je ook los van die dingen, maar je hebt wel een program.
Onder hypnose kun je dat zien.
Ik zal een voorbeeld noemen: Er kwam een jongen bij mij die problemen had met zijn studie. Hij studeerde viool en hij moest afstuderen. Een afstudeerprogramma aan het conservatorium in Zwolle. Op een gegeven moment zei hij: Zou het wel goed gaan met dat promotieconcert of dat afstudeerconcert of hoe je dat ook noemt.
Toen heb ik hem onder hypnose gebracht en hem naar de studeerkamer gebracht van David Oistrach (red.: een Russisch violist, gold ook in de westerse wereld als een der grootste 20-eeuwse violisten), want hij moest een vioolconcert spelen van Brahms geloof ik en daar was er maar één van.
Toen heb ik hem onder hypnose de originele partituren van David Oistrach laten zien. Maar, zoals later bleek, heb ik één fout gemaakt. Ik had die bladzijde omgeslagen, terwijl het al gelijk begon op pagina 1, dus die had hij gemist met aantekeningen. Dat is heel grappig.
Toen zag hij onder hypnose dat hij van David Oistrach een klein gouden viooltje kreeg, hij gaf hem dat.
Wat gebeurt er? Hij doet zijn examenconcert, hij slaagt met een 9. Er was tot dan in Zwolle nog nooit zo' n hoog cijfer voor viool gegeven. En hij kreeg na afloop van een vriendin die niets van dit hele geval afwist een klein gouden viooltje!
Dus ja, je hebt eigenlijk wel een programma in delen, in parten. Niet in alles.

Kan dat betekenen dat de toekomst van je leven al eigenlijk helemaal vaststaat, is dat zo? Ben je dan net een marionet of een pop die aan touwtjes loopt?

André:

Ja dat is wetenschappelijk onderzocht.
Het begon met een soort databank van een spirituele vereniging in Engeland. Ze wilden wel eens weten wat mensen nou aan voorspellingen zouden kunnen hebben.
Op een dag kwamen er heel veel dromen binnen van mensen, ze zagen dat er een enorme grote zwarte massa op hen neerviel, boven op ze. En daar kwamen er een heleboel van binnen. Korte tijd later is er in Wales een kolenlaag aan het rollen gekomen en die is helemaal over een gedeelte van een stad gevallen. Er zijn heel veel doden gevallen.
Hetzelfde is gebeurd met het schip de Titanic.
Dat is ook voorspeld. En ik heb zelf heel vaak dat soort dingen gehad natuurlijk. Bijvoorbeeld: ik droomde op een nacht dat ik een vliegtuig zag en die vloog tegen een berg aan. Hij vloog in brand en ik ging de mensen eruit halen. Dat was heel gek, dat hoort dan bij dat soort dingen.
Die mensen zijn dood, maar je haalt het astrale lichaam eruit en je zegt: "Nou ben je goed, nou ben je veilig!" De volgende dag stond ik op en ik hoorde op de nieuwsberichten dat er in Sri Lanka een vliegtuig tegen en berg aan was gevlogen die nacht.
Dus ja, ik denk dat je wel in de tijd kunt reizen. En ik denk dat wetenschappers dat maar eens bij paranormale mensen serieus moeten onderzoeken en niet zo hoogmoedig doen met hun wetenschappelijk geblabla, van het kan allemaal niet, snap je?

 

Maar hoe zit het dan precies met de toekomst, is die nog wel te beïnvloeden?

André:

Ik denk het niet. Maar we hebben een positief gedrag en we hebben een doemgedrag, we hebben een yin en we hebben een yang.
We hebben een goede kant en een slechte kant. En het schijnt zo te zijn dat mensen altijd op het laatste moment van hun slechte pad afkomen om het goede te kiezen.
Een mens is in wezen een lui wezen. Als wij dus met de benzine-auto nog 100 jaar kunnen rijden, dan vinden wij het ongemakkelijk om iets anders uit te vinden, waardoor het niet op benzine hoeft. Maar als het moet, als morgen dus de benzine op is, dan zijn er mensen die het zó uitvinden. Die techniek hebben wij.
Je kunt namelijk niks zien wat niet kan. Dat kán niet. Dan kan je het niet zien en je kan het niet voelen. Alleen: we interpreteren het vaak verkeerd.
Ik zal je een voorbeeld geven: Jules Verne heeft heel veel voorspeld, onder andere ook een raket. Maar dat ding liet hij op kolen gaan. Dat zie je wel eens op zo' n ouderwets plaatje dat hij op kolen voortgestuwd werd, of zou moeten worden. Hij kende nog geen vliegtuigbrandstof, kerosine kende hij niet. Anders had hij wel... Maar toch gebeurt dat.

 

Is het niet jammer dat wij als mens maar over zo'n klein deel van ons bewustzijn kunnen beschikken?

André:

Nee, je hebt maar 15% nodig. Meer heb je niet nodig, het andere deel heeft met je andere leven te maken, wat om je heen zit, wat om je heen hangt.
Je hebt dus een magnetisch lichaam, dat is ook het eerste wat je als paranormaal gevoelig ziet, zo' n dun laagje energie, een beetje grijskleurig om iemand heen. De eerste laag, laat maar zeggen, die hoort bij de energie van je stoffelijke lichaam. Dan krijg je een fijnstoffelijk gedeelte, dat heeft weer te maken met je gezondheid, met je contacten in je directe omgeving, met je telepathische contacten in je hele directe omgeving. Maar je hebt ook een esoterische laag en die kan met alles contact hebben.
Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat iemand iets heel ergs heeft gedaan en in de gevangenis zit. Hij is in gedachten steeds op de plek waar hij het liefste is. Dus thuis. Dan kunnen er thuis elektronische dingen mis gaan, omdat die gedachte nog negatief is. Hij vlucht dus nog steeds voor het gedrag dat hij ooit vertoond heeft. Als hij dat met liefde zou doen, dan kan het niet spoken, maar dan kan het fijn voelen, dan kan het geuren.
Een aantal jaren geleden zaten we tijdens een workshop in een hotel in een ruimte en deden daar sessies. Van die ruimte wisten wij eigenlijk niets af. Op een gegeven moment hadden we de eerste sessie gehad, we gingen koffie drinken in de pauze en kwamen om half twaalf terug en het rook hélemaal naar bloemen. Het rook heerlijk naar bloemen.
Ineens wist ik het: er is een kerk hier tegenover en als er begrafenissen zijn, zijn hier de koffiekamers, óf er ligt hier, misschien zelfs wel eens iemand opgebaard. En het klopte!
Doordat wij op een ander niveau met elkaar bezig waren, telepathisch, we waren psychometrie aan het doen, krijg je meer contacten in tijd en ruimte en laten die zich ook horen, zien of ruiken. Je hebt dan ook contact met een andere dimensie, waarvan wij nu denken dat het een soort "zweven" is, maar dat hoort weer bij die andere 85% die wij niet kennen. En nu wil ik even uitleggen waarom het goed is dat wij die 100% niet kunnen snappen.
Je moet het ongeveer zó zien: je hebt lokale radio, je hebt radio 2, radio 1, radio 3, stel je voor dat je alle zenders tegelijk zou horen, dan begrijp je niets meer. Maar wij kunnen wél met die 15% de andere 85% punt voor punt aftasten. Alleen: je moet het weer zo snel mogelijk vergeten om weer normaal te kunnen functioneren met je buurman die ook gewoon bruine bonen met spek eet. Anders kunnen we niet met die mensen omgaan. Dan zijn we wezenloze wezens voor hen geworden.
Dus: om normaal te kunnen functioneren, moet je ook een normaal lichaam hebben en ook een normaal verstand. Dan beschikken we in tijd en ruimte over die volle 100%. Wanneer zitten we dan in die tijd en ruimte, is dat alleen maar als je slaapt?
Als je slaapt is alles wat je gedaan hebt weg. Wat je misdaan hebt is ook weg, ben je heel onschuldig, ben je weer echt, ben je weer puur, kan je niet liegen, niet huichelen. Je kan niets faken, je kan niets leiden, niets organiseren. Je bent zoals je bent en je hebt je daaraan over te geven, anders kan je niet slapen. Daarom kunnen mensen die ook gestrest zijn, iets te verwerken hebben, daardoor niet slapen. Die moeten dus leren, door oefeningen, om zich weer puur te voelen tijdens de nacht. Onschuldig te zijn tijdens de nacht. JE BENT ‘S NACHTS ONSCHULDIG. Je bent weer een baby, nou eigenlijk in je 100%.

 

Iemand zei eens dat het werkelijke leven ‘s nachts afspeelt en niet overdag, is dat zo?

André:

Dat is ook zo.
Hoe kan ik anders ’s nachts dingen zien en naar dingen toe reizen en dingen ervaren?
Ik vind het' s nachts ook vaak heel fijn. Alleen: bij mij is het sterker ontwikkeld dan bij een ander, dus ik vind het af en toe niet zo prettig, moet ik zeggen.
Er zijn mensen die zeggen: ik ga dood en na die tijd is er niets meer, dan is het afgelopen. Gaan we eigenlijk wel dood, of gaan we over en gaan we verder misschien?
Je gaat niet over, dat is een verkeerd woord. Je blijft gewoon wat je bent. Je geest kan niet weg.
Ik zal een voorbeeld geven: ieder mens, ik heb dat aan duizenden mensen gevraagd, en allemaal hetzelfde antwoord, je ziet iemand liggen waarvan je hield. Die is dood. Dan voel je dat datgene waar je van hield weg is, uit dat lichaam is.
Dus het was niet dat lichaam waar je van hield, maar van het wezen wat dat lichaam bewoog. Geest beweegt stof. Dat is het toppunt van de schepping. Het toppunt van de schepping is de aarde.
Dit is het paradijs, een mooiere hemel komen we niet tegen. Ik wens nooit een katholieke, protestantse of boeddhistische hemel binnen te gaan, want dat lijkt me een hel.
Dit vind ik het mooiste wat er bestaat. Dit is mijn hemel. Met de vogels, de vlinders en al de mensen die er zijn. En die maar wachten op het paradijs, de verlossing.
Néé; je maakt een ramp mee, je maakt een puinhoop mee in je leven. En toch zingt de volgende dat die vogel, luister daar eens naar. Ga eens naar de boom toe die er is blijven staan. Hou hem eens vast, heb hem eens lief. Dát is leven. Maar ja, we zijn gevangen in een stad van beton en daar moet je af en toe uitgaan om te zien wat werkelijk leven is.
We leven in laboratoria. Jouw huis is een laboratorium, alles komt uit buisjes. Jij denkt wel van: ik ben niet zo' n dier die in een laboratorium leeft. Jawel! Je water komt uit een buisje, je poept in een buisje, een iets groter buisje dan wel. Je wast wat uit een buisje komt. Je kijkt naar televisie, dat komt uit een buisje met een draadje. Je bent gewoon totaal slaaf van jezelf. En dat is geen echt leven en daarom word je ook eenzaam en denk je ook: wanneer begint het echte leven?
Nou, dat begint buiten! In het paradijs waar je in leeft. Je bent scheel als je het niet ziet. Ook wij vogels, wij vliegen, wij muggen, wij muskusratten, wij bomen, wij onkruid, wij mooie bomen, wij lelijke bomen. Alles hoort bij ons. Je bent alles. Het is één geest, het water, het is allemaal één geest. De aarde is ook één geest, een berg is ook één geest. Je kan ook met een berg praten.

 

Je hoort vaak mensen zeggen dat je gaten in je aura kan hebben, is dat mogelijk?

André:

Nee, dat is onzin.
Ik denk dat die mensen bedoelen dat je een zwakke plek kunt zien in een aura, een gemis aan iets, en dat kan je wél zien.
Dat is ook zo moeilijk met kleuren interpreteren. Als je bijvoorbeeld groen bij iemand ziet, kunnen dat twee dingen zijn: het kan iemand zijn die van de natuur houdt, maar het kan ook iemand zijn die een tekort aan vitamine C heeft, en die te weinig groente neemt. Dus je moet precies weten wat je ziet. In de loop der jaren leer je dat.
Maar een gat in de aura is onzin. Zoals die "paragnost" die tegen iemand zei: "Je had een gat in je aura, en die heb ik even dicht gemaakt, en nu kan het niet meer kapot, hoor." Dat kan niet. Dat is onmogelijk, dat is een bakerpraatje.
Nee, dan zou je uit elkaar vallen als lichaam, dat gaat niet. Wij worden bij elkaar gehouden door energie. (Lacht) Dan zou er een oor van je afvallen of zo, of er zou een oog uithangen.
Ik zal nog een extremer voorbeeld geven: Bij iemand die sterven gaat, is alle kleur uit de aura weg en die is alleen nog maar wit. En dat is heel mooi: Als hij sterft zie je ineens dat hele mooie witte veld verdwijnen. Dat heb ik meerdere malen gezien, want ik heb heel veel stervensbegeleiding gedaan en doe ik nog, er hebben mensen gevraagd of ik daarmee wilde helpen. En ' t is ineens weg..!
Bij een vriend van mij die op sterven lag, hebben we avond aan avond de voorhoofden tegen elkaar gedaan en dan zagen we hetzelfde.
We hebben een koppeling gemaakt tussen zijn geest en mijn geest en we zagen precies hetzelfde. Ik heb nog nooit zulke zeeën, oceanen, oerzeeën van zulke perfecte energie gezien. Dat was de grootste perfectie die ik ooit gezien heb. Maar ik weet niet wat dat is.
En ik denk dat ik dat ook niet hoef te weten, want ik ben nu hier. Maar ik vond het prachtig! Hartstikke mooi.

 

Hoe denk je over karma, want er wordt vaak over de betekenis van karma gesproken.

André:

Ik geloof niet in karma. Karma is een beetje stom.
Er is een oud gezegde: "Grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit".
Dat is ook auragenetisch zo. Auragenetisch is wat je meeneemt in de genen van je ziel.
En wat zijn de sterkste emoties van de genen in je ziel: hoe een ellendig eind je hebt gehad in een vorig leven, wat je eventueel misdaan had, dát blijft hangen.
Als je het ene wilt weten, yin en yang, krijg je het andere ook.
En dan blijven we met onze stomme kop hangen aan wat we zogenaamd nog te "verwerken" hebben of nog "goed" te maken hebben; flauwekul! Het blijft er alleen maar hangen omdat het ooit een keer gebeurd is, maar het heeft verder geen énkele betekenis, want als je de pijp uitgaat, is je alles vergeven en vergeten en begin je als een leuk, lief baby'tje weer opnieuw. Want wat heeft zo' n baby'tje nou misdaan als het geboren wordt; met wat het in een vorig leven misdaan zou hebben, dat is toch flauwekul?! Het is zielig om zo' n kind de "kar van ma" in de poten te douwen. Ik houd daar niet van en ik geloof daar niet in. Ik geloof dat ieder leven opnieuw puur begint. Ieder leven heeft de drang van een zaadje dat, als het ergens op het beton of tussen de straattegels valt, en daar zit iets zand en er komt iets vocht, dan weer uitgroeit tot een heel mooi grasplantje. En zo zijn we allemaal.


Betekent dat dan dat reïncarnatietherapieën geen zin hebben?

André:

Ik kan me voorstellen dat je dat soms bij mensen moet weghalen omdat het te zwaar is gemaakt door ervaringen in dit leven. Mensen blijven ook snel hangen aan de ellendige dingen die ze mee hebben gemaakt en kijken weinig naar de mooie dingen.
Je kan zeggen: "Mijn zoon is doodgegaan, of mijn vader is doodgegaan", maar hij is óók op een dag geboren, kijk daar eens naar! Dan snap je beter wat een nieuw leven beginnen is. En hang eens niet zo' n treurkrans op een graf, maar plaats er een balletdanser op of een balletdanseres en ga dansen en lachen. Geef blauw licht, geef nieuwe energie. Het is allemaal zo triest! Weet je, dat soort denken hebben wij van ons Christendom overgehouden en daar moeten we vanaf. Vijfhonderd jaar inquisitie hebben ons bang gemaakt. We hebben geen schuld, niks.
Seks is mooi, seks is fijn, ' t leven is fijn, ' t leven is mooi, nieuwe dingen creëren is mooi en de dingen die je ooit negatief hebt gedaan in een vorig leven zijn je allang vergeven. Daar hoef je niet mee te zitten. Dat is alleen maar treurig en daar maak je anderen treurig mee en daar houd je andere mensen mee op een afstand. Dat is toch zo.
Je ziet ze wel eens lopen van: "hu... nou...!" Lách dan!
Doe die test, zoals ik die vroeger ooit heb gedaan: Op straat lopen en bewust denken: Vandaag is mijn winkeltje gesloten. Ik ben chagrijnig, niemand zegt me wat. Is ook zo; dan zegt niemand je wat.
Ga dan met de gedachte de straat op: Ik ben vandaag open, 't winkeltje is open en ik heb allerlei leuke dingen te verkopen. Dan zegt iedereen je goedendag en je hebt een blije dag, zelfs als het regent.
Maar wat allemaal wel zo is, natuurlijk, en dat ben ik vergeten erbij te vertellen, je leert van dié emoties dat je het nooit meer moet doen, om nog eens een keer zo' n leven te hebben, met zo' n herinnering die zwaar blijft hangen. Dát natuurlijk wel.


Hoe moeten we ons leven na de dood voorstellen, bestaan er bijvoorbeeld nog kleuren of zijn er nog relaties?

André:

Als het leven een symbiose is tussen een eitje en een zaadje, dan ben je pas weer tot leven wanneer die twee tot elkaar komen. Als je dus dood bent, ben je of een eitje, of een zaadje, dus je bent niet in symbiose meer met de stof en geest tegelijk. Dan heb je wel een voorbereiding voor een nieuw bewustzijn, maar dat weet je pas als je weer leeft.
Voordat ik weer in dit leven geboren werd, was ik in het ghetto van Warschau en ik ben daar bij een kerk in mijn rug geschoten. Daar heb ik geen haat aan over gehouden, alleen maar liefde gevoeld naar het land waar ik heen wilde, dat land was het Nieuwe Israël.
Het Nieuwe Israël zegt voor mij niet Israël, maar het land waar je vrij bent, waar je jezelf kunt zijn, waar geen zinloos bloedvergieten is.
Dus vier, vijf jaar daarvoor (voor ik opnieuw geboren werd, red), leefde ik nog dat andere leven en toen zat ik bij mijn vader op de schouder te kijken naar een optocht in Groningen. En het is ook bewezen dat dat zo was. Mijn vader heeft daar gestaan en die optocht was er ook. Dat heb ik ook beschreven aan mijn vader. Niemand snapte er een hele hol van hoe ik dat kon weten. Ik was al heel jong uit een soort veiligheidssysteem, of heel snel tegelijk in twee levens, om het niet zo zwaar te hebben in het leven waar ik vermoord werd. Zo ziet het er eigenlijk uit.
Er is vaak een vraag over die tussenfase, in die tijd dat het nog langer duurde, dat er minder mensen waren, reïncarnatie veel langer duurde.
Ze vragen dan:
"Hoe kan het nou dat het nu zo snel gaat en vroeger zo langzaam?".
Omdat er nu meer mensen tegelijk zijn, dus het gaat nu veel sneller. We zijn nu, denk ik, met net zoveel mensen als ooit een keer in de Atlantis periode.
Maar goed, in die tijd was ik niet alleen bij mijn ouders, maar ik heb ook die dingen allemaal meegemaakt die mijn ouders meemaakten:
Invallen van de Duitsers in ons huis, het weghalen van mijn vader, dat wist ik allemaal.
Dat waren hele rare dingen. Heel veel wil ik er niet over kwijt, misschien schrijf ik dat ooit nog wel eens op, maar ik wist, achteraf gezien, een heleboel dingen waarvan mijn ouders zeiden: "Hoe kan je dat nou weten?".
Maar ja; een katholiek gezin, nog knielen voor het Mariabeeld in de meimaand en in de oktobermaand met de blote knieën op de kokosmat en dan bidden. Onzin natuurlijk, flauwekul, maar daar moest je met het paranormale niet aankomen, alhoewel die katholieke kerk natuurlijk vol met paranormaliteit zit.
Jezus was zelf al een paranormaal gebeuren. Wat denk je van al die heiligen met al die wonderen?


Kun je tegelijkertijd in verschillende reïncarnaties leven, of kun je tegelijk verschillende levens hebben?

André:

Ja dat geloof ik wel.
Ik heb ooit een verhaal aan mijn moeder verteld, toen was ik heel klein, het was in de jaren 50, daar had ik zelfs nog nooit van gehoord, maar dat zag ik dan zo.
Ik zei tegen mijn moeder: "Als een vrouw nu bevrucht zou zijn door een buitenaards wezen, (en daar bedoelde ik toen waarschijnlijk mee een esoterisch wezen of iets wat je in een vorig leven was) en die heeft tegelijk tien andere vrouwen bevrucht en je weet als je geboren wordt dat je elkaar nooit tegen mag komen omdat je ieder je eigen taak hebt. Is dat dan niet eenzaam dat je je broers nooit mag zien?".
Mijn moeder was er helemaal verbaasd van: "Hoe kom je daar nu bij?". Tsja, zo voelde ik dat.
Dus: de broers, dat ben jij zelf, of iemand die je heel goed gekend hebt of waarvan je gehouden hebt en dat noem je tweelingziel, of dubbelziel.
Ik heb dat ook wel eens met mensen bij mij in de praktijk, ik ervaar ze al eerder als tweelingzielof duoziel, terwijl die ander daar nog nooit over nagedacht heeft en het wel een beetje vreemd vindt dat hij dat zo voelt. Maar hij kent het niet en vindt het een beetje eng.
Dan heb je twee kansen: of ze komen nooit weer, of ze lopen je deur plat.

Dat betekent dus dat ik nu kan leven en tegelijkertijd vijfhonderd jaar eerder of later, of je zit in een UFO en je komt weer terug, of...

Ja, dat kan. Een UFO fenomeen is ook een beetje vreemd, want als je nagaat, in de jaren dertig hebben ze straaljagers gezien boven Scandinavië die nog niet uitgevonden waren.
Het kan!



Wat vind jij ervan hoe de mensen met elkaar omgaan in deze wereld, want we leven zo ontzettend hectisch.

André:

Ik vind het zo eenzaam. Ik heb laatst een soort gezegde gemaakt over de jeugd.
"Waarom heeft de jeugd zoveel haast om oud te worden?".
Als je nou bijvoorbeeld mensen ziet die ouder worden en in één keer weer hun tuin ontdekken en hun moestuin. Dat wil dus zeggen: Hoe ouder je wordt, hoe bewuster raak je van het feit dat je een keer dood gaat. Als je jong bent, ga je nooit dood, blijf je eeuwig leven, toch? Dat is de jeugd.
En iemand die ouder is, wordt zich dat bewust en wil weer die aarde ruiken, proeven, voelen. En ik vind het wel zo' n onzin dat mensen zo worden zoals ze nu zijn:
Vaak hebzuchtig, agressief en ongeduldig.
Kijk; internet is leuk, maar dan hoef je toch niet de hele dag achter dat stomme ding te zitten. Dan kom je toch nooit meer bij iemand in huis en geef je niemand meer een knuffel.
Via internet kan ik niet vrijen. Kan jij via internet seks bedrijven? Ja, jij alleen en die ander aan de andere kant. Nou, gezèllig!... Dat bevordert lekker harmonie tussen twee mensen. Je moet gewoon niet overal in willen stinken, je moet gewoon denken:
Dat wil ik niet. Ik wil ook leven, ik wil iemand zien, ik wil iemand voelen. Ik wil lucht zien, ik wil buiten voelen.
Straks ga je nog met je laptop naar het strand om bruin te worden. Daar kan je niet meer zonder, anders word je niet bruin, denk je dan. Ik vind dat zo'n onzin allemaal.
Auto's ook: Je kan ook wel eens een keer op de fiets gaan of gewoon je eigen straat uitlopen, daar staan ook hartstikke mooie bomen en planten. Overal staan ze wel, gelukkig. Overal zie je vogels, waar je ook bent.
Dus ja ik vind het zo jammer!
Rustig... rustig.....! Je bent eeuwig... dus waarom zou je je haasten? Mensen worden allemaal opgefokt.
Ik zou een ander radiostation willen hebben waar leuke dingen gebeuren, waar mooie dingen gezegd worden.
Ook met housemuziek.
Ik vind het prima wat mensen allemaal doen, want als je housemuziek ziet bijvoorbeeld, die gaan weer naar de oerdansen toe, van die rimboetoestand. Dus die gaan eigenlijk terug naar hun oerbron.
De jeugd is heel goed bezig, die is veel dichter bij de oerbron dan de volwassenen denken. Die denken: Oh de jongeren, dat lawaai en dat gebonk! Ja je wordt er doof van, maar je bent wel bezig met de oerdrang. Dat je niet horen en zien wil wat die ouderen van jou verlangen en vergen en eisen allemaal.
Dus de jeugd is best wel goed bezig, het gaat wel een stuk beter, geloof me maar!