Interviews van André Groote

André Groote gaf in 2000 een interview bij een plaatselijke omroep.

Wij hebben ernaar geluisterd en vonden het zo interessant dat we hem toestemming hebben gevraagd het interview hier te publiceren. We hopen dat jullie er van genieten en dat het jullie aanzet tot reacties.

Het Interview gaat o.a. over Jules Verne en David Oistrach, aura, geest en het paradijs, karma en reïncarnatie.

Er zijn van die spreuken hè, bijvoorbeeld is er een spreuk: "van het concert des levens krijgt niemand een program” Maar is dat zo? Is het zo dat mensen over leven iets weten of niets weten. 

André:

Ik denk dat iedereen weet waar je vandaan komt en waar je heen gaat. Alleen, een mens heeft een veiligheidspal ingebouwd dat je niet alles weet. En dat is maar goed ook. Stel je voor dat ik precies al weet als ik een jaar of 4 ben wanneer mijn moeder de pijp uitgaat, of mijn vader!
Helaas was het bij mij zo dat ik het 10 jaar van tevoren zag, zowel van mijn moeder als van mijn vader. Dat is helemaal niet leuk. Maar dat hoort wel bij het paranormale.
Het paranormale ontwikkel je namelijk sterker als je als kind vrij geïsoleerd bent. Dus dat je je fantasie gaat gebruiken om het leven nog een béétje leuk te maken. En dan ontdek je dat het echt héél leuk is om geïsoleerd te zijn. Dan wil je dat ook en blijf je dat. Dan blijf je ook los van die dingen, maar je hebt wel een program.
Onder hypnose kun je dat zien.
Ik zal een voorbeeld noemen: Er kwam een jongen bij mij die problemen had met zijn studie. Hij studeerde viool en hij moest afstuderen. Een afstudeerprogramma aan het conservatorium in Zwolle. Op een gegeven moment zei hij: Zou het wel goed gaan met dat promotieconcert of dat afstudeerconcert of hoe je dat ook noemt.
Toen heb ik hem onder hypnose gebracht en hem naar de studeerkamer gebracht van David Oistrach (red.: een Russisch violist, gold ook in de westerse wereld als een der grootste 20-eeuwse violisten), want hij moest een vioolconcert spelen van Brahms geloof ik en daar was er maar één van.
Toen heb ik hem onder hypnose de originele partituren van David Oistrach laten zien. Maar, zoals later bleek, heb ik één fout gemaakt. Ik had die bladzijde omgeslagen, terwijl het al gelijk begon op pagina 1, dus die had hij gemist met aantekeningen. Dat is heel grappig.
Toen zag hij onder hypnose dat hij van David Oistrach een klein gouden viooltje kreeg, hij gaf hem dat.
Wat gebeurt er? Hij doet zijn examenconcert, hij slaagt met een 9. Er was tot dan in Zwolle nog nooit zo' n hoog cijfer voor viool gegeven. En hij kreeg na afloop van een vriendin die niets van dit hele geval afwist een klein gouden viooltje!
Dus ja, je hebt eigenlijk wel een programma in delen, in parten. Niet in alles.

Kan dat betekenen dat de toekomst van je leven al eigenlijk helemaal vaststaat, is dat zo? Ben je dan net een marionet of een pop die aan touwtjes loopt?

 

André:

Ja dat is wetenschappelijk onderzocht.
Het begon met een soort databank van een spirituele vereniging in Engeland. Ze wilden wel eens weten wat mensen nou aan voorspellingen zouden kunnen hebben.
Op een dag kwamen er heel veel dromen binnen van mensen, ze zagen dat er een enorme grote zwarte massa op hen neerviel, boven op ze. En daar kwamen er een heleboel van binnen. Korte tijd later is er in Wales een kolenlaag aan het rollen gekomen en die is helemaal over een gedeelte van een stad gevallen. Er zijn heel veel doden gevallen.
Hetzelfde is gebeurd met het schip de Titanic.
Dat is ook voorspeld. En ik heb zelf heel vaak dat soort dingen gehad natuurlijk. Bijvoorbeeld: ik droomde op een nacht dat ik een vliegtuig zag en die vloog tegen een berg aan. Hij vloog in brand en ik ging de mensen eruit halen. Dat was heel gek, dat hoort dan bij dat soort dingen.
Die mensen zijn dood, maar je haalt het astrale lichaam eruit en je zegt: "Nou ben je goed, nou ben je veilig!" De volgende dag stond ik op en ik hoorde op de nieuwsberichten dat er in Sri Lanka een vliegtuig tegen en berg aan was gevlogen die nacht.
Dus ja, ik denk dat je wel in de tijd kunt reizen. En ik denk dat wetenschappers dat maar eens bij paranormale mensen serieus moeten onderzoeken en niet zo hoogmoedig doen met hun wetenschappelijk geblabla, van het kan allemaal niet, snap je?

 

Maar hoe zit het dan precies met de toekomst, is die nog wel te beïnvloeden?

André:

Ik denk het niet. Maar we hebben een positief gedrag en we hebben een doemgedrag, we hebben een yin en we hebben een yang.
We hebben een goede kant en een slechte kant. En het schijnt zo te zijn dat mensen altijd op het laatste moment van hun slechte pad afkomen om het goede te kiezen.
Een mens is in wezen een lui wezen. Als wij dus met de benzine-auto nog 100 jaar kunnen rijden, dan vinden wij het ongemakkelijk om iets anders uit te vinden, waardoor het niet op benzine hoeft. Maar als het moet, als morgen dus de benzine op is, dan zijn er mensen die het zó uitvinden. Die techniek hebben wij.
Je kunt namelijk niks zien wat niet kan. Dat kán niet. Dan kan je het niet zien en je kan het niet voelen. Alleen: we interpreteren het vaak verkeerd.
Ik zal je een voorbeeld geven: Jules Verne heeft heel veel voorspeld, onder andere ook een raket. Maar dat ding liet hij op kolen gaan. Dat zie je wel eens op zo' n ouderwets plaatje dat hij op kolen voortgestuwd werd, of zou moeten worden. Hij kende nog geen vliegtuigbrandstof, kerosine kende hij niet. Anders had hij wel... Maar toch gebeurt dat.

 

Is het niet jammer dat wij als mens maar over zo'n klein deel van ons bewustzijn kunnen beschikken?

André:

Nee, je hebt maar 15% nodig. Meer heb je niet nodig, het andere deel heeft met je andere leven te maken, wat om je heen zit, wat om je heen hangt.
Je hebt dus een magnetisch lichaam, dat is ook het eerste wat je als paranormaal gevoelig ziet, zo' n dun laagje energie, een beetje grijskleurig om iemand heen. De eerste laag, laat maar zeggen, die hoort bij de energie van je stoffelijke lichaam. Dan krijg je een fijnstoffelijk gedeelte, dat heeft weer te maken met je gezondheid, met je contacten in je directe omgeving, met je telepathische contacten in je hele directe omgeving. Maar je hebt ook een esoterische laag en die kan met alles contact hebben.
Het kan bijvoorbeeld zo zijn dat iemand iets heel ergs heeft gedaan en in de gevangenis zit. Hij is in gedachten steeds op de plek waar hij het liefste is. Dus thuis. Dan kunnen er thuis elektronische dingen mis gaan, omdat die gedachte nog negatief is. Hij vlucht dus nog steeds voor het gedrag dat hij ooit vertoond heeft. Als hij dat met liefde zou doen, dan kan het niet spoken, maar dan kan het fijn voelen, dan kan het geuren.
Een aantal jaren geleden zaten we tijdens een workshop in een hotel in een ruimte en deden daar sessies. Van die ruimte wisten wij eigenlijk niets af. Op een gegeven moment hadden we de eerste sessie gehad, we gingen koffie drinken in de pauze en kwamen om half twaalf terug en het rook hélemaal naar bloemen. Het rook heerlijk naar bloemen.
Ineens wist ik het: er is een kerk hier tegenover en als er begrafenissen zijn, zijn hier de koffiekamers, óf er ligt hier, misschien zelfs wel eens iemand opgebaard. En het klopte!
Doordat wij op een ander niveau met elkaar bezig waren, telepathisch, we waren psychometrie aan het doen, krijg je meer contacten in tijd en ruimte en laten die zich ook horen, zien of ruiken. Je hebt dan ook contact met een andere dimensie, waarvan wij nu denken dat het een soort "zweven" is, maar dat hoort weer bij die andere 85% die wij niet kennen. En nu wil ik even uitleggen waarom het goed is dat wij die 100% niet kunnen snappen.
Je moet het ongeveer zó zien: je hebt lokale radio, je hebt radio 2, radio 1, radio 3, stel je voor dat je alle zenders tegelijk zou horen, dan begrijp je niets meer. Maar wij kunnen wél met die 15% de andere 85% punt voor punt aftasten. Alleen: je moet het weer zo snel mogelijk vergeten om weer normaal te kunnen functioneren met je buurman die ook gewoon bruine bonen met spek eet. Anders kunnen we niet met die mensen omgaan. Dan zijn we wezenloze wezens voor hen geworden.
Dus: om normaal te kunnen functioneren, moet je ook een normaal lichaam hebben en ook een normaal verstand. Dan beschikken we in tijd en ruimte over die volle 100%. Wanneer zitten we dan in die tijd en ruimte, is dat alleen maar als je slaapt?
Als je slaapt is alles wat je gedaan hebt weg. Wat je misdaan hebt is ook weg, ben je heel onschuldig, ben je weer echt, ben je weer puur, kan je niet liegen, niet huichelen. Je kan niets faken, je kan niets leiden, niets organiseren. Je bent zoals je bent en je hebt je daaraan over te geven, anders kan je niet slapen. Daarom kunnen mensen die ook gestrest zijn, iets te verwerken hebben, daardoor niet slapen. Die moeten dus leren, door oefeningen, om zich weer puur te voelen tijdens de nacht. Onschuldig te zijn tijdens de nacht. JE BENT ‘S NACHTS ONSCHULDIG. Je bent weer een baby, nou eigenlijk in je 100%.

 

Iemand zei eens dat het werkelijke leven ‘s nachts afspeelt en niet overdag, is dat zo?

André:

Dat is ook zo.
Hoe kan ik anders ’s nachts dingen zien en naar dingen toe reizen en dingen ervaren?
Ik vind het' s nachts ook vaak heel fijn. Alleen: bij mij is het sterker ontwikkeld dan bij een ander, dus ik vind het af en toe niet zo prettig, moet ik zeggen.
Er zijn mensen die zeggen: ik ga dood en na die tijd is er niets meer, dan is het afgelopen. Gaan we eigenlijk wel dood, of gaan we over en gaan we verder misschien?
Je gaat niet over, dat is een verkeerd woord. Je blijft gewoon wat je bent. Je geest kan niet weg.
Ik zal een voorbeeld geven: ieder mens, ik heb dat aan duizenden mensen gevraagd, en allemaal hetzelfde antwoord, je ziet iemand liggen waarvan je hield. Die is dood. Dan voel je dat datgene waar je van hield weg is, uit dat lichaam is.
Dus het was niet dat lichaam waar je van hield, maar van het wezen wat dat lichaam bewoog. Geest beweegt stof. Dat is het toppunt van de schepping. Het toppunt van de schepping is de aarde.
Dit is het paradijs, een mooiere hemel komen we niet tegen. Ik wens nooit een katholieke, protestantse of boeddhistische hemel binnen te gaan, want dat lijkt me een hel.
Dit vind ik het mooiste wat er bestaat. Dit is mijn hemel. Met de vogels, de vlinders en al de mensen die er zijn. En die maar wachten op het paradijs, de verlossing.
Néé; je maakt een ramp mee, je maakt een puinhoop mee in je leven. En toch zingt de volgende dat die vogel, luister daar eens naar. Ga eens naar de boom toe die er is blijven staan. Hou hem eens vast, heb hem eens lief. Dát is leven. Maar ja, we zijn gevangen in een stad van beton en daar moet je af en toe uitgaan om te zien wat werkelijk leven is.
We leven in laboratoria. Jouw huis is een laboratorium, alles komt uit buisjes. Jij denkt wel van: ik ben niet zo' n dier die in een laboratorium leeft. Jawel! Je water komt uit een buisje, je poept in een buisje, een iets groter buisje dan wel. Je wast wat uit een buisje komt. Je kijkt naar televisie, dat komt uit een buisje met een draadje. Je bent gewoon totaal slaaf van jezelf. En dat is geen echt leven en daarom word je ook eenzaam en denk je ook: wanneer begint het echte leven?
Nou, dat begint buiten! In het paradijs waar je in leeft. Je bent scheel als je het niet ziet. Ook wij vogels, wij vliegen, wij muggen, wij muskusratten, wij bomen, wij onkruid, wij mooie bomen, wij lelijke bomen. Alles hoort bij ons. Je bent alles. Het is één geest, het water, het is allemaal één geest. De aarde is ook één geest, een berg is ook één geest. Je kan ook met een berg praten.

 

Je hoort vaak mensen zeggen dat je gaten in je aura kan hebben, is dat mogelijk?

André:

Nee, dat is onzin.
Ik denk dat die mensen bedoelen dat je een zwakke plek kunt zien in een aura, een gemis aan iets, en dat kan je wél zien.
Dat is ook zo moeilijk met kleuren interpreteren. Als je bijvoorbeeld groen bij iemand ziet, kunnen dat twee dingen zijn: het kan iemand zijn die van de natuur houdt, maar het kan ook iemand zijn die een tekort aan vitamine C heeft, en die te weinig groente neemt. Dus je moet precies weten wat je ziet. In de loop der jaren leer je dat.
Maar een gat in de aura is onzin. Zoals die "paragnost" die tegen iemand zei: "Je had een gat in je aura, en die heb ik even dicht gemaakt, en nu kan het niet meer kapot, hoor." Dat kan niet. Dat is onmogelijk, dat is een bakerpraatje.
Nee, dan zou je uit elkaar vallen als lichaam, dat gaat niet. Wij worden bij elkaar gehouden door energie. (Lacht) Dan zou er een oor van je afvallen of zo, of er zou een oog uithangen.
Ik zal nog een extremer voorbeeld geven: Bij iemand die sterven gaat, is alle kleur uit de aura weg en die is alleen nog maar wit. En dat is heel mooi: Als hij sterft zie je ineens dat hele mooie witte veld verdwijnen. Dat heb ik meerdere malen gezien, want ik heb heel veel stervensbegeleiding gedaan en doe ik nog, er hebben mensen gevraagd of ik daarmee wilde helpen. En ' t is ineens weg..!
Bij een vriend van mij die op sterven lag, hebben we avond aan avond de voorhoofden tegen elkaar gedaan en dan zagen we hetzelfde.
We hebben een koppeling gemaakt tussen zijn geest en mijn geest en we zagen precies hetzelfde. Ik heb nog nooit zulke zeeën, oceanen, oerzeeën van zulke perfecte energie gezien. Dat was de grootste perfectie die ik ooit gezien heb. Maar ik weet niet wat dat is.
En ik denk dat ik dat ook niet hoef te weten, want ik ben nu hier. Maar ik vond het prachtig! Hartstikke mooi.

 

Hoe denk je over karma, want er wordt vaak over de betekenis van karma gesproken.

André:

Ik geloof niet in karma. Karma is een beetje stom.
Er is een oud gezegde: "Grote gebeurtenissen werpen hun schaduw vooruit".
Dat is ook auragenetisch zo. Auragenetisch is wat je meeneemt in de genen van je ziel.
En wat zijn de sterkste emoties van de genen in je ziel: hoe een ellendig eind je hebt gehad in een vorig leven, wat je eventueel misdaan had, dát blijft hangen.
Als je het ene wilt weten, yin en yang, krijg je het andere ook.
En dan blijven we met onze stomme kop hangen aan wat we zogenaamd nog te "verwerken" hebben of nog "goed" te maken hebben; flauwekul! Het blijft er alleen maar hangen omdat het ooit een keer gebeurd is, maar het heeft verder geen énkele betekenis, want als je de pijp uitgaat, is je alles vergeven en vergeten en begin je als een leuk, lief baby'tje weer opnieuw. Want wat heeft zo' n baby'tje nou misdaan als het geboren wordt; met wat het in een vorig leven misdaan zou hebben, dat is toch flauwekul?! Het is zielig om zo' n kind de "kar van ma" in de poten te douwen. Ik houd daar niet van en ik geloof daar niet in. Ik geloof dat ieder leven opnieuw puur begint. Ieder leven heeft de drang van een zaadje dat, als het ergens op het beton of tussen de straattegels valt, en daar zit iets zand en er komt iets vocht, dan weer uitgroeit tot een heel mooi grasplantje. En zo zijn we allemaal.


Betekent dat dan dat reïncarnatietherapieën geen zin hebben?

André:

Ik kan me voorstellen dat je dat soms bij mensen moet weghalen omdat het te zwaar is gemaakt door ervaringen in dit leven. Mensen blijven ook snel hangen aan de ellendige dingen die ze mee hebben gemaakt en kijken weinig naar de mooie dingen.
Je kan zeggen: "Mijn zoon is doodgegaan, of mijn vader is doodgegaan", maar hij is óók op een dag geboren, kijk daar eens naar! Dan snap je beter wat een nieuw leven beginnen is. En hang eens niet zo' n treurkrans op een graf, maar plaats er een balletdanser op of een balletdanseres en ga dansen en lachen. Geef blauw licht, geef nieuwe energie. Het is allemaal zo triest! Weet je, dat soort denken hebben wij van ons Christendom overgehouden en daar moeten we vanaf. Vijfhonderd jaar inquisitie hebben ons bang gemaakt. We hebben geen schuld, niks.
Seks is mooi, seks is fijn, ' t leven is fijn, ' t leven is mooi, nieuwe dingen creëren is mooi en de dingen die je ooit negatief hebt gedaan in een vorig leven zijn je allang vergeven. Daar hoef je niet mee te zitten. Dat is alleen maar treurig en daar maak je anderen treurig mee en daar houd je andere mensen mee op een afstand. Dat is toch zo.
Je ziet ze wel eens lopen van: "hu... nou...!" Lách dan!
Doe die test, zoals ik die vroeger ooit heb gedaan: Op straat lopen en bewust denken: Vandaag is mijn winkeltje gesloten. Ik ben chagrijnig, niemand zegt me wat. Is ook zo; dan zegt niemand je wat.
Ga dan met de gedachte de straat op: Ik ben vandaag open, 't winkeltje is open en ik heb allerlei leuke dingen te verkopen. Dan zegt iedereen je goedendag en je hebt een blije dag, zelfs als het regent.
Maar wat allemaal wel zo is, natuurlijk, en dat ben ik vergeten erbij te vertellen, je leert van dié emoties dat je het nooit meer moet doen, om nog eens een keer zo' n leven te hebben, met zo' n herinnering die zwaar blijft hangen. Dát natuurlijk wel.


Hoe moeten we ons leven na de dood voorstellen, bestaan er bijvoorbeeld nog kleuren of zijn er nog relaties?

André:

Als het leven een symbiose is tussen een eitje en een zaadje, dan ben je pas weer tot leven wanneer die twee tot elkaar komen. Als je dus dood bent, ben je of een eitje, of een zaadje, dus je bent niet in symbiose meer met de stof en geest tegelijk. Dan heb je wel een voorbereiding voor een nieuw bewustzijn, maar dat weet je pas als je weer leeft.
Voordat ik weer in dit leven geboren werd, was ik in het ghetto van Warschau en ik ben daar bij een kerk in mijn rug geschoten. Daar heb ik geen haat aan over gehouden, alleen maar liefde gevoeld naar het land waar ik heen wilde, dat land was het Nieuwe Israël.
Het Nieuwe Israël zegt voor mij niet Israël, maar het land waar je vrij bent, waar je jezelf kunt zijn, waar geen zinloos bloedvergieten is.
Dus vier, vijf jaar daarvoor (voor ik opnieuw geboren werd, red), leefde ik nog dat andere leven en toen zat ik bij mijn vader op de schouder te kijken naar een optocht in Groningen. En het is ook bewezen dat dat zo was. Mijn vader heeft daar gestaan en die optocht was er ook. Dat heb ik ook beschreven aan mijn vader. Niemand snapte er een hele hol van hoe ik dat kon weten. Ik was al heel jong uit een soort veiligheidssysteem, of heel snel tegelijk in twee levens, om het niet zo zwaar te hebben in het leven waar ik vermoord werd. Zo ziet het er eigenlijk uit.
Er is vaak een vraag over die tussenfase, in die tijd dat het nog langer duurde, dat er minder mensen waren, reïncarnatie veel langer duurde.
Ze vragen dan:
"Hoe kan het nou dat het nu zo snel gaat en vroeger zo langzaam?".
Omdat er nu meer mensen tegelijk zijn, dus het gaat nu veel sneller. We zijn nu, denk ik, met net zoveel mensen als ooit een keer in de Atlantis periode.
Maar goed, in die tijd was ik niet alleen bij mijn ouders, maar ik heb ook die dingen allemaal meegemaakt die mijn ouders meemaakten:
Invallen van de Duitsers in ons huis, het weghalen van mijn vader, dat wist ik allemaal.
Dat waren hele rare dingen. Heel veel wil ik er niet over kwijt, misschien schrijf ik dat ooit nog wel eens op, maar ik wist, achteraf gezien, een heleboel dingen waarvan mijn ouders zeiden: "Hoe kan je dat nou weten?".
Maar ja; een katholiek gezin, nog knielen voor het Mariabeeld in de meimaand en in de oktobermaand met de blote knieën op de kokosmat en dan bidden. Onzin natuurlijk, flauwekul, maar daar moest je met het paranormale niet aankomen, alhoewel die katholieke kerk natuurlijk vol met paranormaliteit zit.
Jezus was zelf al een paranormaal gebeuren. Wat denk je van al die heiligen met al die wonderen?


Kun je tegelijkertijd in verschillende reïncarnaties leven, of kun je tegelijk verschillende levens hebben?

André:

Ja dat geloof ik wel.
Ik heb ooit een verhaal aan mijn moeder verteld, toen was ik heel klein, het was in de jaren 50, daar had ik zelfs nog nooit van gehoord, maar dat zag ik dan zo.
Ik zei tegen mijn moeder: "Als een vrouw nu bevrucht zou zijn door een buitenaards wezen, (en daar bedoelde ik toen waarschijnlijk mee een esoterisch wezen of iets wat je in een vorig leven was) en die heeft tegelijk tien andere vrouwen bevrucht en je weet als je geboren wordt dat je elkaar nooit tegen mag komen omdat je ieder je eigen taak hebt. Is dat dan niet eenzaam dat je je broers nooit mag zien?".
Mijn moeder was er helemaal verbaasd van: "Hoe kom je daar nu bij?". Tsja, zo voelde ik dat.
Dus: de broers, dat ben jij zelf, of iemand die je heel goed gekend hebt of waarvan je gehouden hebt en dat noem je tweelingziel, of dubbelziel.
Ik heb dat ook wel eens met mensen bij mij in de praktijk, ik ervaar ze al eerder als tweelingzielof duoziel, terwijl die ander daar nog nooit over nagedacht heeft en het wel een beetje vreemd vindt dat hij dat zo voelt. Maar hij kent het niet en vindt het een beetje eng.
Dan heb je twee kansen: of ze komen nooit weer, of ze lopen je deur plat.

Dat betekent dus dat ik nu kan leven en tegelijkertijd vijfhonderd jaar eerder of later, of je zit in een UFO en je komt weer terug, of...

Ja, dat kan. Een UFO fenomeen is ook een beetje vreemd, want als je nagaat, in de jaren dertig hebben ze straaljagers gezien boven Scandinavië die nog niet uitgevonden waren.
Het kan!



Wat vind jij ervan hoe de mensen met elkaar omgaan in deze wereld, want we leven zo ontzettend hectisch.

André:

Ik vind het zo eenzaam. Ik heb laatst een soort gezegde gemaakt over de jeugd.
"Waarom heeft de jeugd zoveel haast om oud te worden?".
Als je nou bijvoorbeeld mensen ziet die ouder worden en in één keer weer hun tuin ontdekken en hun moestuin. Dat wil dus zeggen: Hoe ouder je wordt, hoe bewuster raak je van het feit dat je een keer dood gaat. Als je jong bent, ga je nooit dood, blijf je eeuwig leven, toch? Dat is de jeugd.
En iemand die ouder is, wordt zich dat bewust en wil weer die aarde ruiken, proeven, voelen. En ik vind het wel zo' n onzin dat mensen zo worden zoals ze nu zijn:
Vaak hebzuchtig, agressief en ongeduldig.
Kijk; internet is leuk, maar dan hoef je toch niet de hele dag achter dat stomme ding te zitten. Dan kom je toch nooit meer bij iemand in huis en geef je niemand meer een knuffel.
Via internet kan ik niet vrijen. Kan jij via internet seks bedrijven? Ja, jij alleen en die ander aan de andere kant. Nou, gezèllig!... Dat bevordert lekker harmonie tussen twee mensen. Je moet gewoon niet overal in willen stinken, je moet gewoon denken:
Dat wil ik niet. Ik wil ook leven, ik wil iemand zien, ik wil iemand voelen. Ik wil lucht zien, ik wil buiten voelen.
Straks ga je nog met je laptop naar het strand om bruin te worden. Daar kan je niet meer zonder, anders word je niet bruin, denk je dan. Ik vind dat zo'n onzin allemaal.
Auto's ook: Je kan ook wel eens een keer op de fiets gaan of gewoon je eigen straat uitlopen, daar staan ook hartstikke mooie bomen en planten. Overal staan ze wel, gelukkig. Overal zie je vogels, waar je ook bent.
Dus ja ik vind het zo jammer!
Rustig... rustig.....! Je bent eeuwig... dus waarom zou je je haasten? Mensen worden allemaal opgefokt.
Ik zou een ander radiostation willen hebben waar leuke dingen gebeuren, waar mooie dingen gezegd worden.
Ook met housemuziek.
Ik vind het prima wat mensen allemaal doen, want als je housemuziek ziet bijvoorbeeld, die gaan weer naar de oerdansen toe, van die rimboetoestand. Dus die gaan eigenlijk terug naar hun oerbron.
De jeugd is heel goed bezig, die is veel dichter bij de oerbron dan de volwassenen denken. Die denken: Oh de jongeren, dat lawaai en dat gebonk! Ja je wordt er doof van, maar je bent wel bezig met de oerdrang. Dat je niet horen en zien wil wat die ouderen van jou verlangen en vergen en eisen allemaal.
Dus de jeugd is best wel goed bezig, het gaat wel een stuk beter, geloof me maar!

Bij alles wat ik voel of doe, voel ik me indiaan, met de toespraak van Seattle als leidraad voor mijn leven. Ik raad iedereen aan zijn toespraak Hoe kun je de lucht bezitten, een indiaanse visie op het beheer van de aarde te lezen.
De eerste keer dat ik met deze toespraak werd geconfronteerd, was tijdens een televisie-uitzending van de NCRV. Onder begeleiding van prachtige muziek en zijn toespraak, die een voorspelling mag heten en een waarschuwing is ten aanzien van de aarde waarop wij samen leven, liet men daar zien hoe het was en wat ervan geworden was: vervuild water, levenloze woestijnen, eindeloze vuilnisbelten, stalen torens en andere landschapvervuilende elementen.
Je kent het wel: kijk maar om je heen. Ik zat er met tranen in mijn ogen naar te luisteren en te kijken. Het was alsof ik het zelf gemaakt had, het nog ergens in mijn ziel verstopt zat waar ik het - als ik dit niet ooit gehoord had - nooit meer had kunnen vinden. Als klein jongetje droomde ik altijd van een woud met hele dikke bomen, waarachter ik me kon verstoppen. En van mooie zilverkleurige meertjes en glooiende heuvels.
Begin tachtiger jaren zorgde het lot ervoor dat ik op een plek kwam die ik onmiddellijk herkende. Het was de plaats waar ik ooit de eenheid met de natuur zo sterk ervaren had, dat het mij nu nog steeds de kracht en de moed geeft om te blijven hopen dat wij eens van onze rotzooi zullen afkomen.
Zoals de westkust van Amerika, Noord-Californië, de Red Woods die ik, als ik erover praat, ook steeds weer ruik. De heerlijke geur die de bomen verspreiden is het grootste genot wat een mens kan opsnuiven. Het hele gebied van Californië, Oregon tot Wahington-state, voelde ik als mijn land. Met het land waar ik eens stoffelijk één mee was, heb ik nu geestelijk weer dezelfde band.
In de staat Washington ligt ook Mount Helen. Met deze berg voelde ik tijdens mijn bezoek een hele vreemde betrokkenheid. Ik voelde haar aan als een levend wezen dat tot mij sprak. En dat kon ook niet anders, want naast Mount Helen lag een prachtig meer, Spirit Lake, met zilverdennen erom heen gegroepeerd. 'Where the spirits of the Indians dance as lights in the night', zoals menig reiziger langs de Chuckenuttrail uitrustend bij het meer in het donker de lichtjes op het water zag. Deze spirits vertelden mij ook wat.
Het was september. Ze vertelden mij van een grote knal, een enorme explosie die zich zou voordoen binnen acht maanden en vijf dagen vanaf dat moment. De mensen die ik mijn verhaal vertelde, keken mij verbaasd aan. Dat zou toch niet kunnen? Zo'n rustige vulkaan als Mount Helen?
Nee, dat geloofden ze niet! En het gekke voor mij was dat ik tot op dat moment niet wist dat Mount Helen een vulkaan was. Ik had alleen gehoord wat de berg en het meer mij vertelden.
In mei daaropvolgend belden vrienden uit Portland (Oregon) en vertelden dat de ramp had plaatsgevonden, exact op de vijfde dag na de achtste maand. De stad Portland was overdag net zo donker als midden in de nacht.
De as daalde overal neer; de rivier vulde zich met boomstammen, vernielde bruggen en bedolf mensen.
Een oude zwerver met zijn hond was een gewaarschuwd man, maar hij geloofde de boodschap niet. Er is nooit iets van hem, noch van zijn hut teruggevonden.
Het landschap ziet er nu uit alsof er een atoombom is gevallen.
Iedere wereldburger zou daar ter plekke moeten gaan kijken om ervan doordrongen te worden met wat voor afschuwelijke dingen wij bezig zijn.
De hoed van Madame Helen is er af en deze hoed nam een gigantische hoeveelheid bos mee. Van al dat hout had men 250.000 huizen kunnen bouwen.
Het land van Seattle heeft er een kale plek bij, maar wel een hele vruchtbare. En dat kun je van andere kale plekken op deze aardbol niet zeggen.
Moet er altijd eerst een klap komen voordat de mens wijzer wordt? Of geeft hier de natuur ook een waarschuwing voor het te laat is? De boodschap van Seattle heb ik in ieder geval goed begrepen: beplant deze vruchtbare aarde met jouw liefde, zodat de nieuwe aarde langzaam maar zeker zal terugkeren.

André in zijn "Voorwoord van de schrijver" uit zijn boek Parazicht © 1993.

Vervolg: Joop Weenink schrijft op 29 september 2004:
De dag nadat ik de nieuwsbrief voor de werkweek heb gemaakt met het bovenstaande stukje erin, blijkt Mount Helen zich na 24 jaar stilte opnieuw te roeren. Er hebben zich dikke rookwolken boven de vulkaan gevormd. Opmerkelijk, zou dit een nieuwe waarschuwing zijn?
In de video van NASA zien we hoe rondom de Mount Helen over de jaren heen de bomen weer terugkeren.

 

NASA: Mt. St. Helens Timelapse

The 1980 eruption of Mount St. Helens in the state of Washington leveled surrounding forest, blasted away more than 1,000 feet of the mountain's summit and claimed 57 human lives.

Landsat satellites have tracked the recovery of the surrounding forest. This video shows a timelapse of the recovery, with annual images from 1979-2011.

 

 


 

 

Een cliënte van André zei tot verbazing van André van 27 februari 1982 een voorspelling van André had gelezen over de vuurwerkramp in Enschede. Het bleek dat hij toen verschillende voorspellingen in dat blad heeft gedaan wat hij allang was vergeten.

 

 

 

 

 

 

 

Vorige week berichtten wij in Privé over de opmerkelijke contacten van de zingende paragnost André Groote met de doden.
In deze reportage doet de 37-jarige Zwolse helderziende enkele opzienbarende voorspellingen.
Helderziende André Groote uit Zwolle denkt lang na over de vraag. Met de hand op het voorhoofd staart hij met zijn blauwe ogen naar het plafond.
Dan opeens, alsof hij de boodschap net heeft ontvangen: "Nee, de aarde zal nooit vernietigd worden door een atoomoorlog. Nooit!
Er zullen zich wel gigantische natuurrampen voordoen. Te beginnen in de buurt van China en Vietnam. De gevolgen zullen zich ook hier manifesteren. Vloedgolven zie ik ook.
Ook grote milieurampen zullen plaatsvinden. De mensen zullen hard moeten aanpakken, willen ze het te boven komen; maar zij die nu leven, maken het niet mee. Het ligt ver in de toekomst, de mensheid zal het echter redden.
Sterker nog: ik zie een toekomst, waarin planten, dieren en mensen zich bewust gaan worden van hun geestelijke en lichamelijke bestaan.
Het kannibalisme dat de mensen nu op elkaar en op de planten en dieren uitoefenen, is dan niet meer nodig.
Er zal een bewustzijn komen, waardoor gedachten en wensen stoffelijk gemaakt kunnen worden. De taal is dan overbodig, want er is communicatie mogelijk via de geest tussen alles wat er bestaat.
Reizen in tijd en ruimte is dan voor iedereen mogelijk. Zoals wij nu naar Amerika gaan, kunnen we dan werelden en planeten in de onbeperkte uitgestrektheid van het universum trekken.
Maar een atoomoorlog? Nee, dat zal nooit gebeuren!
André Groote, een Nederlandse Nostradamus?
Deze Franse arts, astroloog en ziener was immers degene, die in de 16e eeuw voorspellingen deed die eeuwen later bleken uit te komen. Min of meer tenminste, want de aanwijzingen die hij gaf waren dermate vaag, dat ze dikwijls voor velerlei uitleg vatbaar waren.
Een gegeven, dat zeker niet van toepassing is op de voorspellingen die zijn Nederlandse collega uit de 20e eeuw heeft gedaan. Want André's voorspellingen zijn wel duidelijk omschreven en kwamen tot nu toe tot veler verbazing beangstigend exact uit.

Al tijdens zijn jeugd viel het André' s ouders op dat hij af en toe iets opmerkte, dat even later precies bleek uit te komen.
Meestal echter werd het aan het toeval geweten dat André het bij het rechte eind had. Dikwijls ook waren zijn voorspellingen versluierd door kinderlijke fantasieën (redactie website: zie ook zijn biografische boek Parazicht), waardoor de aandacht werd afgeleid.
Zijn broer Ben: Ik dacht vroeger altijd: die is niet goed wijs!
Op den duur ging het tot je doordringen, dat het wel klopte. Je ging eraan wennen. Maar we hebben er in onze familie lang over gedaan om het te accepteren, dat André paranormaal begaafd is."
Zijn zus Anneke beschrijft een voorval dat diepe indruk maakte in het gezin Groote. Een trieste gebeurtenis, die echter tevens een overtuigend bewijs leverde voor André's wonderlijke gaven.
"Het gebeurde zo'n 14 jaar geleden, André was toen 23.
Oom Bert was bij ons op visite en deed een dutje in de voorkamer. André was al vier keer naar hem toe gelopen om naar hem te kijken.
Toen mijn moeder vroeg waarom hij dat deed zei hij, dat het niet goed ging met oom Bert. Verder niets. Een paar uur later vertrok mijn oom met mijn ouders naar Groningen om daar een paar dagen te logeren.
André bleef maar over hem piekeren.
Opeens vertelde hij ons: "Ik voel het, oom Bert gaat dood. Morgenvroeg om halfacht zal hij plotseling in bed overlijden aan een hersenbloeding."
Wij wisten niet wat we met deze mededeling moesten beginnen. Ik had aan mijn oom die middag niets kunnen merken. Ik kon het niet serieus nemen.
De volgende ochtend kwam echter de grote schok. Tegen achten belde mijn moeder vanuit Groningen op. Oom Bert was om halfacht overleden, in bed, aan een hersenbloeding!
Thuis konden wij toen niet meer om André's helderziende gaven heen. Opeens beseften we dat alle uitgekomen voorspellingen, die André in het verleden had gedaan, niets met toeval te maken hadden!" De toekomst ligt vast

 

André zelf bevestigt het verhaal.
"Zolang ik me weet te herinneren kon ik regelmatig in de toekomst kijken. Als klein jongetje voorspelde ik al dat ik een gat in mijn hoofd zou vallen. Een paar dagen later gebeurde het.
Op een ochtend werd ik om halfzes wakker. Ik kon niet meer in slaap komen. Ik liep naar mijn ouders en vertelde dat mijn vriendje Hedwig zo-even was gestorven aan een hersenbloeding.
Een paar uur later op school vroeg de onderwijzer om aandacht.
Hedwig was gestorven, precies zoals ik had beschreven, om halfzes!
Dat soort zaken stapelden zich op. Ik voorspelde dat de school zou afbranden. Het gebeurde.
Ik vertelde op een avond, ik was toen in Apeldoorn, dat er de volgende dag een grote brand zou uitbreken, in het centrum. De morgen erop keek ik met mijn broers vanaf het perron naar een grote brand...
Ik kan het niet helpen, ik zie zoiets, hoor het, of voel wat een ander voelt, als hij of zij in een doodsstrijd verkeert of zelfmoord wil plegen. Dat krijg ik heel sterk door, zelfs in beelden.
De dingen liggen vast in de tijd. Er valt niets tegen te doen, je kan niet ingrijpen.
Ik zal een voorbeeld geven. Twee jaar geleden zocht een vrouw mij op. Ze had huwelijksproblemen. Zij gaf mij een foto van haar man. Ik kreeg beelden binnen.
Ik zag problemen tussen haar man en zijn vader, en ik waarschuwde haar, dat de problemen opgelost moesten worden, omdat er anders ernstige problemen zouden gebeuren. Opeens moest ik aan een schedelbasisfractuur denken.
Ik vroeg of haar schoonvader een ongeluk had gehad.
Dat was niet zo. Toen zag ik wat er ging gebeuren. Een verschrikkelijk iets, maar ik durfde het haar niet te vertellen. Het was een financiële kwestie met een fataal einde.
Voordat ze weg ging, vroeg ze mij of ze haar man moest verlaten.
Ik voelde dat ik haar moest aanraden het voorlopig maar niet te doen.
Vorig jaar zomer belde ze me op. "André", zei ze, "het is gebeurd." Ondanks alle verzoeningspogingen die ze had gedaan, was de ruzie tussen haar man en zijn vader geëscaleerd. Ze waren gaan vechten. Haar schoonvader was gevallen en bleef dood liggen.
Het bewijst dat de toekomst vastligt. Er valt niet in te grijpen. Toch was het goed dat die vrouw mij opzocht en ik haar kon vertellen, dat ze bij haar man moest blijven. Want wat blijkt: zij was getuige van het gevecht.
Daardoor kon ze voorkomen dat haar man ten onrechte wegens moord zou worden veroordeeld."

 

 

De juiste lottocijfers

 

Voorspellingen, bij uitstek een gave om rijk te worden? Van tevoren weten, wat de winnende cijfers bij een lotto zullen zijn?
André geërgerd: "Fout! Ik zei al: alles ligt in de toekomst vast. Zoals ook vaststaat, dat 'meneer Peterse' de lotto zal winnen en niet ik.
Laat iedere helderziende het maar proberen. Het heeft geen zin.
Het zou mogelijk kunnen zijn winnende cijfers te voorspellen, maar niet de trekking, waarop ze van toepassing zijn.
Iemand die het wetenschappelijk berekent, heeft meer kansen dan een helderziende. Trouwens, het interesseert mij niet. Het is zo onbelangrijk.
Ik neig niet naar materie, dat heeft het leven al zo oppervlakkig gemaakt.
Mensen doen wel eens een beroep op me, als ze hun portefeuille hebben verloren. Dan zeg ik steevast: wat heeft u nog over, wees daar maar gelukkig mee.
Een goede paragnost gebruikt zijn gave om mensen te helpen, te genezen en niet om armbanden op te sporen.
Voordat ik in Tv-privé optrad, voorspelde ik dat de mevrouw uit het publiek die tijdens de uitzending vooraan zou komen te zitten, last had van haar rechterheup. Dat kwam uit.
Zo'n helderziende waarneming heeft betrekking op mensen en emoties. Dat is iets anders dan lottoballetjes."
André Groote praat liever over zijn vermogen om mensen te genezen.
Zo'n acht jaar al houdt hij praktijk in zijn flat in een Zwolse buitenwijk. Een drukke praktijk.
Honderden mensen komen met lichamelijke en geestelijke mankementen bij hem en velen gaan opgeknapt weer naar huis.
André claimt niet dat hij almachtig is en ook niet dat hij de zieke altijd van a tot z kan behandelen.
Het liefst wil hij meehelpen de puzzel op te lossen. Diagnose stellen, om artsen, of in geval van misdaad of vermissing, de politie op het goede spoor zetten.
Vooral met artsen, fysiotherapeuten en psychiaters heeft hij een goede samenwerking.
André: "Het was zelfs een arts, die mij aanspoorde een eigen praktijk op te zetten. Sindsdien loopt het storm. Niet dat ik er rijk van wil worden. Geld is niet belangrijk.
Eigenlijk ben ik een paranormale socialist, die de mensen laat betalen naar de hoogte van hun inkomen.
Als patiënten bij mij komen zie ik niet alleen hun stoffelijk maar ook hun astrale lichaam. Dat is het kleurenenergieveld om de mens heen, met andere woorden, de geest. In het astrale lichaam ligt de informatie opgeslagen omtrent de ziekten die je hebt of nog zult krijgen.
Ook andere gegevens omtrent ervaringen in de toekomst of in het verleden liggen erin opgeslagen. Ieder lot is namelijk alvast omschreven. Dat is niet erg.
Het heeft een functie. Het feit dat iemand een misdadig leven lijdt of aan ziekten lijdt, heeft een doel ten opzichte van zijn omgeving.
Het leven ligt vast, het is geprogrammeerd. Na dit leven komt er weer een nieuw leven, daar ben ik van overtuigd. Reïncarnatie bestaat!

 

 

 

Het astrale lichaam

 

Vanuit iemands astrale lichaam wordt het gedrag van het stoffelijke lichaam bepaald," stelt André Groote.
"Geestelijke impulsen manifesteren zich in lichamelijke ziekten. Zoals je leeft word je ziek.
Het gebeurt wel dikwijls, dat artsen niet in staat zijn een juiste diagnose te stellen. Zij sturen de patiënten dan door naar mij.
Meestal lukt het mij wel en dan ben ik blij dat ik de arts hiermee weer op het goede spoor kan helpen.
Het astrale lichaam is dikwijls de sleutel tot huidige en toekomstige ervaringen.
André weet er tijdens openbare avonden voor belangstellenden verbluffende staaltjes van helderziendheid mee te leveren.
Hij beschrijft huwelijkssituaties en interieurs van woningen, waarin hij nooit één voet heeft gezet. Hij geeft tips inzake vermiste personen, vaak aan de hand van ontmoetingen van verwanten of foto' s. Dikwijls met succes, zoals een tijd geleden met een vermiste jongen in Amerika.
Het liefst echter houdt hij zich bezig met het helpen van lichamelijk en geestelijk zieke mensen.
Eigenlijk heeft hij een hekel aan voorspellen. "Wat heb je eraan? Wat kun je ermee doen, wat word je er beter van?
Alles ligt toch vast," is dan zijn verweer. Maar na enig aandringen is hij bereid ten aanzien van diverse personen en zaken in de toekomst te kijken.

 

 

Grote brand in Nijmegen

 

 

"De situatie in Polen, die ik overigens zo'n zes jaar geleden al voorspelde, zal nog ongeveer dertien jaar aanhouden. Dan zal het hele systeem in de Oostbloklanden gaan afkavelen. Het zal zich dan van binnenuit uithollen.
In Nederland zal er in de volgende eeuw een plaats door een grote calamiteit worden verwoest. Niet door oorlogshandelingen, maar door een ontploffing of iets dergelijks.
Dit jaar zal er een grote brand in Nijmegen plaatsvinden.
Een paar bekende Nederlanders zullen overlijden in de zomermaanden, en een vooraanstaande landgenoot wordt betrokken in een moordaffaire. Een belangrijke brug in ons land zal op instorten staan.
Wat personen betreft: Premier Van Agt zal nog lang niet uit de politiek verdwijnen. Hij is een vasthouder. Hij blijft. Dit kabinet zit hij uit. Joop Den Uyl krijgt dit jaar niet de kans om te bereiken wat hij wil. In '83 wel, maar dan door toedoen van een ander.
Over Wim Kan wil ik niets vertellen. Over Prinses Irene wel. Men onderschat haar sterke persoonlijkheid. Ze gaat verder, welke klappen zij ook krijgt. Sprekend en schrijvend zal zij zich in de toekomst manifesteren. De huwelijksproblemen die tot een scheiding met Carel Hugo leidden, heeft ze twee à drie jaar geleden als verwerkt. Ze wachtte alleen de juiste tijd af."
André Groote raakt vermoeid. De concentratie kost hem kracht.
Hij wil niet uitgeput raken. "Morgen moet ik weer fit zijn," besluit hij. "Dan wachten mijn patiënten weer op mij. Ik moet hun optimaal hulp kunnen geven. Dat is de opdracht die ik in dit leven mag vervullen."

 

Redactie website: aanvullende informatie betreffende zijn voorspellingen over de tsunami in Thailand en Indonesia. De situatie in Polen en de voorspelling wat er met de Oostbloklanden zou gebeuren.

Redactie website: Ook een voorspelling die verscholen zit in een gedicht uit 1986 in zijn boek "Paranormaal belicht" over de WTC-ramp in New York dat hier in het Engels vertaald is :

 

 

 

 

André Groote had in 1982 vloedgolven voorspeld in de buurt van China en Vietnam.
Er is een vloedgolf, een Ttsunami in Azië geweest, maar het is triest te weten dat na die vloedgolf er geen werkend alarmsysteem was ingesteld, zodat men in Indonesia (Java) weer niet wist dat er later een tweede vloedgolf aankwam.

Het artikel in Privé:

 

 


 

 

 

 

 

 


 

 

 

Redactie website: Er zit een voorspelling verscholen in een gedicht uit 1986 in zijn boek "Paranormaal belicht" over de WTC-ramp in New York dat hier in het Engels is vertaald.


André Groote zei tegen mij (redactie website) dat hij in het jaar 1982 voorspellingen had gedaan in het weekblad Privé dat er in de toekomst in het oosten van het land explosies in een stad zouden plaatsvinden. De verwoesting zou lijken op een oorlogssituatie, terwijl er toch geen oorlog is. Het heeft met Enschede te maken.
Hij vertelde mij dit zonder dat ik het artikel van hierboven uit de Prive had gelezen.
Het is bizar dat ik net op Internet die boodschap had geplaatst, namelijk dat André Groote in 1982 explosies in een stad in het oosten van het land had voorspeld en dat mijn vader diezelfde dag mij opbelde om te zeggen:
Kijk naar de TV, New York wordt aangevallen.
Met ongeloof dat in een schok veranderde over de gebeurtenissen -maar ook over
André's mededeling-, kon ik niet geloven dat ik net zo'n boodschap op het Internet had geplaatst, omdat New York City ook in het oosten van een land ligt. En het is ook geen echte oorlogssituatie, omdat er eigenlijk geen wapens van buiten het land zijn gebruikt. Hij heeft in mei 2001 tegen iemand die met de beurs te maken heeft gezegd dat in augustus en september iets zou gebeuren betreffende de beurs.
Tegen verscheidene mensen heeft hij gezegd dat er iets met de Twin Towers en het Tradecenter zou gebeuren.
Hij heeft het tegen verschillende mensen gezegd, maar vergeet altijd wat hij heeft gezegd als iemand het zich niet herinnerd of heeft opgeschreven. Tot zijn eigen verbazing vertelden mensen de dingen die hij tegen hen had gezegd.
Hij voorspelde dat er overal in het stof namen geschreven zouden worden die ze zouden terugvinden, waaronder de woorden: "God bless the brothers" (brothers zijn volgens hem brandweerlieden).
Was het toeval dat ik net de eerste Engelse vertaling van het eerste hoofdstuk uit een boek rond 1986 van André Groote op Internet had gezet, dat volgens André Groote een voorspellend gedicht is die op de ramp in New York van toepassing is.
De zin "Searching for the jacobsladder" -in het naar het Engels vertaalde gedicht- heeft volgens André Groote betrekking op de toren en "the language of the dead is only written in the dust" een duidelijke aanwijzing voor de namen die letterlijk overal in het stof zijn geschreven, de laatste woorden die daar door mensen in het stof waren geschreven.
Het gedicht uit 1986 over de WTC-ramp in New York City:

 

 

 

Going Astray through the Silver Cord

 

 

 

Sometimes I walk with a candle in the darkness

and the candle doesn't produce enough light

to accompany me on the path I have to take

it seems like a path of hopeless straightness and dry ground

no forest of green, no scent of flowers

no laughter of a child, no birds singing their songs

nothing but inner oppression

which anxiously captures my soul as a hollow clock

beyond every believer's reach

the time stands still,

the music keeps silence

the language of the dead

is only written in the dust

I'm wandering and searching for the seven lines of the jacobsladder

who shall be the rung, who will be the last step

which hand, which eye,

which sense,

shall guide me to the light,

the warmth of them

whom I recognize as my friends of all times

the unity of eternity

whom which will make me realize

that I'm finally home

in the center of the eternal second

 

(vertaald door Carla de Kraker)