De bron
ik houd van de bomen, ik houd van de zon en de maan
ik houd van de bergen en dalen en de adelaar in de lucht
ik houd van het stille water dat stroomt in het diepst van jouw ziel
ik houd van de helderblauwe lucht die ik in jouw ogen zie
ik houd van je hart zoals het klopt en slaat
ik houd van de parels in jouw kroon
ik zegen jou en ik bewonder jou
wij zijn allen als de aarde: lente, zomer, herfst en winter
soms leef jij in de zomer en voel ik mij als de winter
het enige wat ik dan hoop
is jou als zomer te begrijpen en jij mij als winter
Relaties hebben alles te maken met begrip, hoop en wanhoop: de grote verwarring, waar mensen in relaties met elkaar in terecht komen, vaak de kracht niet meer hebben om vanuit een subjectieve wereld terug te komen op een objectief gevoel, geen mensen om zich heen hebben die hen willen of kunnen begrijpen. Kinderen, ouders, vrienden, vriendinnen, zij vormen samen de mensheid en dat is wat je in een relatie maar al te snel vergeet. Je denkt dat het leven dat je leidt het leven is. Je denkt dat wat je voelt de enige waarheid is. En zo benader je dan een derde om uit jouw problemen te komen. Die begrijpt er in veel gevallen niets van, omdat hij in dezelfde draaimolen terecht is gekomen, in de subjectieve wereld van de negatieve relatie. Want, waarom ga je met elkaar om? Waarom houd je van elkaar? Natuurlijk om het fijn te hebben. Maar als langzamerhand de objectieve horizon naar de ander verdwijnt en je slechts de zanderige voorgrond aan de voeten van de ander bent gaan zien, ben je het overzicht kwijt. Hoe kun je dat wat de voeten van die ander doen, verwarren met zijn handen, zijn ogen en zijn lippen. Je bent dan de liefde kwijt, je bent in detail getreden. Het geheel terug te vinden is best moeilijk, want dan moet je proberen een stukje van jezelf weer objectief te zien, en dat is het moeilijkste in een relatie. Je hebt namelijk niet met twee mensen te maken, maar eigenlijk met vier: die ander en zijn gevoelsleven en jij met jouw gevoelswereld. De glazen wand van begrip is snel kapot gegooid en vaak moeilijk weer te lijmen. Ik denk dat zelfkritiek in welke relatie dan ook de beste gesprekspartner is en tot dat zelfonderzoek kan de mening van een ander vaak bijdragen om weer wat meer begrip voor het geheel te krijgen. Houd één ding altijd voor ogen. Schep nooit iets naar jouw beeld en gelijkenis, want die ander is zijn eigen ik, zijn eigen beeld en gelijkenis die juist is en uniek in zijn soort. Het compromis tussen de lijnen die mensen aan elkaar verbinden, is gevoel proberen op te brengen voor wat de ander beweegt. Ik denk dat het dan een stuk gemakkelijker wordt om elkaar in een relatie vrij te laten en zichzelf te laten zijn. Dat is pas in goede verstandhouding met iemand leven!
Kinderen – ouders
Ouders
Elke keer als ik naar mijn ouders ga, ben ik erg nerveus en misselijk. Dit is de laatste vier jaar al zo. Ik heb er ook last van als mijn ouders bij mij komen, maar dan in mindere mate. Ik heb er wel eens met mijn huisarts over gesproken, maar die wist ook niet precies wat het was. Ook heb ik er al een paar keer voor in het ziekenhuis gelegen, maar zonder resultaat. Ik zou graag willen weten hoe dit nu komt. Is er een mogelijkheid dat ik er van af kom? Het gekke is dat, als ik bij mijn schoonmoeder ben, ik ergeen last van heb. Hoe kan dat nou? (Marian H. uit H.)
Ik heb er wel een verklaring voor, Marian, hoe het komt. Maar of je er daarmee ook vanaf komt, betwijfel ik. Het is namelijk van mijn kant uit erg gemakkelijk om een oplossing aan te dragen, maar je zult hem toch zelf in de praktijk moeten omzetten. En ik denk dat je dan juist erg veel met je ouders moet gaan praten. De beste plaats om een probleem op te lossen is de plaats waar je het probleem hebt, dus daar waar het vandaan komt. Je geeft de oplossing zelf al een beetje aan. In je brief schrijf je namelijk dat je, als je bij je schoonmoeder bent, nergens last van hebt. Nou, denk dan maar even na. Wat doet je schoonmoeder wel wat je ouders niet doen? Jouw schoonmoeder ziet je namelijk als gelijke, als vriendin, als mens tegenover mens. Jouw ouders doen dat niet. Die zien jou nog steeds als meisje of kind waar zij zich zorgen over moeten maken of waar zij voor moeten beslissen of zich mee moeten bemoeien, bewust of onbewust. Maar dat is wel wat zij doen en daar word jij misselijk van. Als je iets eet, wat slecht voor je is, word je ook beroerd. Als je geestelijk iets moet slikken, wat niet meer bij jou huidige status hoort, word je ook misselijk. Maar dat is dan wel de misselijkheid van iets wat gegeten is, toen je jong was. Praat erover met je ouders zodat dat stukje van je verleden opgehikt en uitgekotst kan worden. Dan zal je geestelijke gal weer goed functioneren. De analyse van wat er boven komt, behoort samen met je ouders gedaan te worden. Sterkte ermee en loop er niet voor weg, want weglopen betekent misselijk terugkomen.
Militair
Kun je mij helpen of goede raad geven? Ik ben een meisje van negentien jaar en zit in de tweede klas van de MEAO. Het gaat op school niet zo goed dit jaar, en dat geeft bij mij thuis nogal wat problemen. Het is nu zelfs zo erg geworden dat ik het huis uit moet als ik dit jaar niet overga. Ik zit dag in, dag uit te leren, maar dat mag niet baten. Ik weet het niet meer. Help me alsjeblieft. (M.E. uit R.).
Ik denk dat jouw vader nogal veel van zijn militaire periode heeft overgehouden. Daar knoopt hij dan de gedachte aan vast dat vrouwen precies hetzelfde moeten kunnen presteren als mannen. Zoals je oudere broer het heeft gedaan, moet jij het ook kunnen doen, niet met een zachte hand, maar met een harde. Het zijn gewoon orders die hij uitdeelt en die moeten gehoorzaamd worden, anders komen er strafmaatregelen, zo van: dan maar het huis uit. Als ik jou was, zou ik me daar maar niets van aantrekken. Met behulp van yoga en Mensendieck (houdingstherapie) zul je jezelf zo ver kunnen brengen dat je met een vriendelijk gezicht ja zegt en in je achterhoofd denkt: barst. Dat zal al een goede remedie kunnen zijn om de bewustzijnsvernauwing die deze dwang van hen naar jou met zich meebrengt, op te heffen. De sufferds hebben namelijk niet eens in de gaten dat dwang altijd leidt tot bewustzijnsvernauwing. Het gevoel van “ik moet, omdat zij het willen” brengt dan tegelijkertijd met zich mee dat je door deze bewustzijnsvernauwing helemaal niet meer kunt leren, terwijl je dat onder normale omstandigheden met het grootste gemak kunt. Geef jezelf weer de ruimte. Houd gewoon de gedachte voor ogen dat, als je over vijf jaar op deze periode terug zult kijken, je zult zien dat je er doorheen gekomen bent en dan zul je er om kunnen lachen. Misschien is het tegen die tijd ook wel duidelijk waarom het zo heeft moeten gaan. In ieder geval kost tegen de wind in gaan meer kracht, maar je wordt er wel sterker van. Ik denk dat het jou best zal lukken. Je ziek zijn is voor mijn gevoel van tijdelijke aard. Je hebt je lichaam verzwakt, omdat de geestelijke druk te groot werd en misschien kan dit ziek zijn ook wel een kleine uitkomst betekenen,want in zo’n periode zijn je ouders gevoeliger voor argumenten van jouw kant dan ze normaal zijn. Maak er maar een beetje misbruik van. Onder het eten moet je eten en niet argumenteren. Wanneer je argumenteert, kun je je voedsel niet goed tot je nemen en raak je verzwakt. Je hebt er zelfs geen zin meer in. Dus verzoek je ouders in de eerste plaats om te praten en te argumenteren op de tijd van argumenteren en dat betekent: niet onder het eten. Ik raad je aan veel te praten met je verloofde. Hij heeft vaak een perfect inzicht in je situatie en voelt die ook zeer goed aan. Zijn ouders hebben jou een zeer goed tweede ouderlijk huis te bieden waar een tegenovergestelde sfeer heerst van die bij jou thuis. Verder raad ik je aan om met je broer over je problemen te praten. Misschien dat hij dan ook wat meer losraakt en daardoor wat minder problemen zal hebben. Ook hij heeft duidelijk van zijn opvoeding te lijden gehad. Dat is vooral te merken in het geval van relaties.
Lieve moeder?
Ik heb een vraag aan je waar ik zelf geen antwoord op weet. Waarom houd ik niet van mijn moeder? Ik schaam me ervoor, want zo hoort dat toch niet. Als ze me aanraakt, zou ik willen schreeuwen: blijf van me af. Als ze zich gaat bemoeien met mij of de kinderen moet ik me echt beheersen om niet te schreeuwen, te huilen en te zeggen: mens, ga weg en komt niet terug. Als ik bij haar thuis ben, word ik nerveus. Het huis benauwt me, haar manier van praten is bedreigend voor mij en dan voel ik me ellendig. Toch doe ik mijn best om die dochter te zijn die zij wil. Want diep in mijn hart voel ik medelijden met haar. Ze doet soms vreselijk haar best en heeft voor mij en anderen veel over. Ik ben bang dat ik schuldgevoelens krijg als zij overleden is. Toch kan ik mijn gevoel niet veranderen. Met mijn vader die ik amper ken, voel ik een hele sterke band. Kun jij me helpen? (Mw. E.D. uit E.)
Vanuit het paranormale is een afweerreactie zoals jij die naar je moeder hebt helemaal niet zo gek. Ik zal het zo simpel mogelijk proberen uit te leggen. Als iemand erg moe is en jij bent erg fit en die ander gaat maar hangen en klagen over zijn vermoeidheid, dan word jij net zo moe. Die ander heeft namelijk door zijn vermoeidheid te weinig energie en kan die, zonder dat men het merkt, weghalen. Nu zeg ik niet dat je moeder moe is. Dit is alleen maar een voorbeeld. De fout die je moeder maakt, is dat zij je niet los kan laten en eigenlijk zegt zij daarmee dat zij je niet vertrouwt. Ze moet alles in de gaten blijven houden, alles wat je doet, ook als ze thuis is. In dat huis is ze nog steeds bezig met jouw huis, geestelijk bedoel ik dan. Daarom word je nerveus en benauwd bij je moeder thuis, want jouw onderbewustzijn zegt: maar ik ben al lang uitgevlogen. Dit is mijn nest niet meer. Ik heb mijn eigen huis, mijn eigen kinderen waar ik voor moet zorgen en niet jij. Je mag me er wel mee helpen, maar ik beslis. Het is mijn leven en ik heb de vrijheid om dat te doen en te laten wat ik zelf wil. Je moeder moet zorgen dat zij wat anders om handen krijgt, want nu richt zij zich geestelijk alleen maar op jullie en dat is een slechte zaak. Dat kan voor degene die het ondergaat verlammend werken. Je voelt je dan gevangen in de geest van de ander. Het is onzichtbaar. Je kunt het niet grijpen. Dat maakt het eigenlijk nog vermoeiender. Wat er namelijk nog bijkomt, is dat je moeder ook energie put uit jullie en dat slaat weer op het voorbeeld waar ik mee begon. Denk er maar eens over na en praat met haar. Zeg het haar openen eerlijk, niet als dochter tegen moeder, maar als vriendin tegen vriendin. Zij blijft toch de moeder die van jullie houdt. Wil je deze band doorbreken, dan moet je haar ook helpen andere activiteiten te vinden. Alleen kan zij dat niet. Als je het toch niet alleen kunt, ga er dan eens met een maatschappelijk werkster over praten.